ပ်က္သုန္းသြားတဲ႔....အခ်စ္အိမ္

“သူ”နဲ႕ က်မ ခ်စ္လွ်က္နဲ႕ပဲ လမ္းခြဲခဲ႔ႀကတယ္...
တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ ဘယ္ေလာက္ထိ ခ်စ္ခဲ႔ႀကသလဲ ဆိုရင္....
“သူ႕”ကို က်မ အေၿဖေပးခဲ႔တဲ႔ ေန႔မွာပဲ..“သူ” ေဆးလိပ္ၿဖတ္ခဲ႔တယ္...။
အမွတ္တရေလး ၿဖစ္ေစခ်င္လို႕တဲ႔ေလ....။ ၿပီးေတာ႔....“သူ႕”ရင္ထဲမွာ
ဘယ္ေတာ႔မွ မေမ႔ႏိုင္ေတာ႔ဘူးလို႔ ထင္ထားခဲ႔တဲ႔....အတိတ္က “သူ႕”ရဲ႕ခ်စ္သူကိုပါ...
က်မအတြက္ ေမ႔ပစ္ႏိုင္ခဲ႔တယ္...။ က်မ...က်ၿပန္ေတာ႔လည္း...“စာ” ဖတ္ရမွာကို
ေသမေလာက္ေႀကာက္တဲ႔ က်မဟာ....“သူ”နဲ႔ေတြ႕ၿပီးတဲ႔ ေနာက္ပိုင္း....
“စာ”ေတြ ဖတ္ၿဖစ္လာတယ္....၊ဘယ္ေလာက္ထိေအာင္လည္း ဆိုရင္..
“သူ”နဲ႕ ပါတ္သက္တဲ႔ ခံစားခ်က္ေတြ ပါတဲ႔....ကဗ်ာေတြ...စာေတြ....ေတာင္
ေရးၿဖစ္လာခဲ႔တယ္....။အခ်စ္ဟာ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕စိတ္ကို....
ေၿပာင္းၿပန္လုပ္ပစ္ႏိုင္တယ္ ဆိုတာ...က်မ လက္ခံ ယံုႀကည္ခဲ႔တဲ႔ တစ္ေန႔မွာ....
စာေပနဲ႔ ပါတ္သက္ၿပီး...“သူ႕”ကို အံ႕ႀသသြားေအာင္ လုပ္ဖို႕....
“သူ”မသိေအာင္ က်မႀကိတ္ၿပီး စီစဥ္ေနတုန္းမွာပဲ....“သူ”သိသြားခဲ႔တယ္...။
“သူ႕” ဘက္က .အထင္လြဲစရာေတြနဲ႔.က်မဘက္က...မ်ိဳသိပ္ခဲ႔ရတဲ႔ ခံစားခ်က္ေတြႀကားမွာ...သေဘာထားကြဲလြဲမႈေတြ ၿဖစ္လာခဲ႔တယ္...က်မဘက္က ဘယ္လိုပဲ ရွင္းၿပေပမဲ႔...
“သူ႕”ရဲ႕...“သံသယ”ဆိုတဲ႔ အစြဲႀကီးကို....ခဝါမခ်နိုင္ခဲ႔ဘူး.....ေက်ာပူသာ ခံနိုင္ၿပီး....
နားပူမခံနိုင္တဲ႔ က်မဟာ....“သူ႕”အနားကေန ထြက္ေၿပးပုန္းေရႈာင္ခဲ႔တယ္...။
ဒီလိုနဲ႕ပဲ...အင္အားႀကီးတဲ႔...“မာန”နဲ႔...“သံသယ”တို႕ႀကားမွာ...သိပ္ခ်စ္ႀကတဲ႔...
က်မတို႕ ခ်စ္သူႏွစ္ဦး.. လမ္းခြဲခဲ႔ႀကရတယ္...။ခ်စ္သူေတြႀကားမွာ...မထားရွိသင္႔တဲ႔...
“မာန”နဲ႔”သံသယ”ေတြေႀကာင္႔...ေပ်ာ္ရႊင္ၿခင္းေတြ ဆံုးရႈံးခဲ႔ရတယ္....
ရည္မွန္းခ်က္ေတြ ပ်က္သံုးခဲ႔ရတယ္...ခံစားခ်က္ေတြ ရင္မွာ ....
ဒါဏ္ရာ အနာတရၿဖစ္ခဲ႔ရတယ္....။အဆိုးဝါးဆံုးကေတာ႕....
တည္ေဆာက္လု ဆဲဆဲ..“မိသားစု အခ်စ္အိမ္ေလး.”..ပ်က္သံုးသြားခဲ႔ရတာကိုပါပဲ....က်မတို႕ႏွစ္ေယာက္စလံုးရဲ႕ဘဝဟာ...ရွင္လွ်က္နဲ႔ ေသဆံုးခဲ႔ရတယ္...
က်မတို႕ရဲ႕ အခ်စ္ဇာတ္လမ္းေလးတစ္ပုဒ္ ၿပီးဆံုးသြားခဲ႔ေပမဲ႔...
“သူ”ေရာ က်မပါ...ကဗ်ာေတြ ..စာေတြ....ဆက္ၿပီး..ေရးေနဆည္းမို႕...
က်မတို႕ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ လြမ္းကဗ်ာ..လြမ္း“စာ” ...ကေလး ေတြကေတာ႔...အခုထိ....ဆက္လက္ရွင္သန္ေနဆဲပါေလ....။

ေမြးဖြားျခင္း

“လေရာင္ေအာက္က လြမ္းကဗ်ာ” …… Blog တခု စတင္ ေမြးဖြားျခင္း … ေန႕စဥ္နဲ႕အမွ် လူ့ေလာကမွာ ေမြးဖြားျခင္း… ေသဆံုးျခင္း… တနည္းအားျဖင့္ ...ျဖစ္တည္ျခင္း… ပ်က္သုဥ္းျခင္းေတြ …… ဝမ္းသာျခင္း… ဝမ္းနည္းျခင္း… ေၾကကြဲျခင္း… ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္း… ေအာင္ျမင္ျခင္း… ရံႈးနိမ့္ျခင္းေတြ… အမ်ိဳးမ်ိဳးေပါ့ဗ်ာ… အခု …
“လေရာင္ေအာက္က လြမ္းကဗ်ာ” …… Blog ရဲ့ ေမြးဖြားျခင္း …
ဒီ Blog စတင္တဲ့ေနာက္ လူလားေျမာက္ေအာင္ ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ ေပးရမယ္… ေျမေတာင္ ေျမွာက္ေပးရမယ္ေပါ့ဗ်ာ… “လေရာင္ေအာက္က လြမ္းကဗ်ာ” ကေန ဘာေတြ ေပးစြမ္းမွာလဲ လေရာင္ေအာက္မွာ ထိုင္ေနရသလို ေအးခ်မ္းမႈမ်ိဳး… တခုခုကို လြမ္းဆြတ္မိသလိုမ်ိဳး… ဘာေတြမ်ား ရႏိုင္မလဲမသိ… ေလာကဆိုတာ… ခံစားမႈအမ်ိဳးမ်ိဳးတို႕ရဲ့ ျဖစ္တည္ရာလို႕ ေျပာရင္ မွားတယ္လို႕ဆိုႏိုင္မလားဗ်ာ… ဒီေတာ့ ေလာကနဲ႕ထပ္တူက်ေအာင္ေပါ့ …
Blog ကို စျပီး မလုပ္ခင္အခ်ိန္ ကတည္းက ရည္ရြယ္ခ်က္ ထားခဲ့ပါတယ္… ဒီကို ေရာက္လာသူေတြအတြက္ တခုခုေတာ့ မျဖစ္ျဖစ္ေအာင္ ေပးလိုက္ဖို႕ပါ… ဒီေတာ့ ဘာေပးမွာလဲ ေမးစရာရွိလာမယ္… “ခံစားမႈ” ေပါ့ဗ်ာ… ခံစားမႈ တခုခုကို မျဖစ္မေန ေပးမွာ ျဖစ္ပါတယ္… ဒါေၾကာင့္ ဒီေန႕ကေန ေနာင္ ကာလၾကာရွည္ ေအာင္ျမင္တဲ့ Blog အျဖစ္ ရပ္တည္သြားျပီး ခံစားမႈေလးေတြ ေပးစြမ္းရင္း “လေရာင္ေအာက္က လြမ္းကဗ်ာ” ရဲ့ ျဖစ္တည္မႈ အတြက္ ခုခ်ိန္မွာ စတင္ေမြးဖြားခဲ့ပါျပီ…
ဒါေၾကာင့္ အားလံုးေသာ Blog မိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္း ညီအစ္ကို ေမာင္ႏွမမ်ားကို လာေရာက္ ခံစားၾကဖို႕ “လေရာင္ေအာက္က လြမ္းကဗ်ာ” မွ ဝမ္းေျမာက္စြာနဲ႕အျမဲဖိတ္ေခၚ ၾကိဳဆိုပါတယ္လို႕... …

လေရာင္ေအာက္က...လြမ္းကဗ်ာ

က်မေလ....
တစ္ခါတစ္ေလ ေတာ႔လည္း.....
ရင္ထဲမွာ အခ်စ္မရွိတဲ႔သူ... တစ္ေယာက္ၿဖစ္ခ်င္ခဲ႔တယ္.....
အခ်စ္ရွိခဲ႔ရင္လည္း...မခ်စ္တတ္တဲ႔သူ တစ္ေယာက္ ၿဖစ္ခ်င္ပါတယ္.....
ဘာၿဖစ္လို႕မ်ား...က်မရဲ႕ကိုယ္ထဲမွာ...အခ်စ္ေတြ...ႀကင္နာၿခင္းေတြ...
နာက်င္ၿခင္းေတြ...လြမ္းဆြတ္ၿခင္းေတြနဲ႔....ၿပည္႔ႀကပ္ေနခဲ႔ရတာလဲ......
ဘာၿဖစ္လို႔မ်ား...ဘဝမွာ အစြဲအလန္းႀကီးတတ္သူ တစ္ေယာက္ၿဖစ္ေနခဲ႔ရတာလဲ.....
“သူ”နဲ႔ ပါတ္သက္ၿပီး က်မေလ.....
အစြဲလန္းႀကီးသူ ၿဖစ္ခဲ႔ရတယ္......
အခ်စ္တတ္ဆံုးသူ ၿဖစ္ခဲ႔ရတယ္....
ရင္ထဲမွာ လြမ္းဆြတ္ၿခင္းေတြ ...ႀကင္နာၿခင္းေတြ....
နာက်င္ၿခင္းေတြ..ၿပည္႔ႀကပ္ခဲ႔ရတယ္......
“သူ႕”ရဲ႕ေရွ႕မွာ က်မရဲ႕ႏွလံုးသားေလး...ဒူးေထာက္ခဲ႔ရၿပီလား....
ေအးၿမတဲ႔...လေရာင္ေအာက္မွာ က်မတို႕ ဆံုေတြ႕ခဲ႔ႀကတယ္.....
လေရာင္ရဲ႕ မႈန္ၿပၿပအလင္းေရာင္ေအာက္မွာပဲ ႏွစ္ေယာက္သား
ကဗ်ာေတြ ေရးခဲ႔ႀကဖူးတယ္.....
ၿပီးေတာ႔...လသာတဲ႔ ည...တစ္ညမွာပဲ....က်မတို႔ လမ္းခြဲခဲ႔ႀကတယ္....
အခုေတာ႔....လမင္းႀကီးရဲ႕ အရိပ္အာဝါသေအာက္မွာ....က်မတစ္ေယာက္တည္း....
တစ္ခ်ိန္က...“သူ” ၿမတ္ႏိုးခဲ႔ဖူးတဲ႔....အလြမ္းကဗ်ာေလးေတြကို...ေရးလို႕....
နာက်င္ၿခင္းေဝဒနာေတြနဲ႕အတူ.....အထီးက်န္ လြမ္းေနဆဲပါေလ......။